نيمِ زن دغدغه‌ي مادري است


باقي‌اش دلبري و همسري است


 


ما به آن نيمه جفاها کرديم               


راه بر نيمه شدن وا کرديم


 


زن که در مادري‌اش لک برداشت


همه‌ي فلسفه‌اش شک برداشت


 


چون که آن دغدغه را از کف داد


لا اقـل نيمِ بهايش افتاد


 


عصر نامادرِ بد همسري است


صِرف مصرف گري و دلبري است


 


خسته از ني ني و نِق نِق شده‌اند


خودشان آينه‌ي  دق شده‌اند


 


زن فقط آينه را مي فهمد


ناز و بازار و . چه‌ها مي فهمد!


 


اي ن! گنج نهان در بدنيد


اين قدر چوب حراجش نزنيد


 


اي که در آينه‌ها مي گردي


آه، گنجي ست که خود گم کردي


 


نه فقط صورت ماهي داري


گنج پنهانِ الـــهي داري


 


اصل و نسل همه از دامن کيست؟


روح تاريخ بشر در تن کيست؟


 


                                             کيست مسئول عواطف؟ مادر


                                             حلقه‌ي وصل طوايف: مــادر     


 


 


  ***      


 


شاعران حُسن ادب مي‌‌ کردند       


از ن نام نمي‌‌‌آوردند


 


زن که اسطوره‌ي  هر ديوان بود


در تپش‌هاي غزل پنهان بود


 


نام زن کي به غزل مي‌‌ گفتند؟


به دو صد پرده مَثل مي گفتند


 


تا حرم نشکند از هر خاتون


شهره  ليلا شد و رسوا مجنون


 


نه که اين غيبت بانو مي شد


باعث هيبتِ بانو مي شد


 


زن چرا اين همه ارزان باشد؟


ديدنش بر همه آسان باشد؟


 


سرگِران چون گُلِ نرگس خوب است


متکبر چو «پِرَنسِس» خوب است


 


نکند مثل عروسک باشي


اهل زيباييِ کوچک باشي


 


مثل انگشت نماها  نشوي!


عسلم! سينيِ حلوا نشوي!


 


سکه‌ي دلبري ارزان نشود!


همه‌اش خرج خيابان نشود!


 


عشق درپرده نهانش زيباست


عاشقي با ضربانش زيباست.


 


                                         عصر ما چون ادبِ عشق شکست


                                         غزلش عين خـــــداحافظي است


 


 


 


 ***


ما نگفتيم ن سر باشند


سخن اين بود که «همسر» باشند


 


بس کن اين حرف بد تکراري:


مردسالاري و زن‌سالاري


 


مکتب عشق اگر هست اين جا


چه کسي هست  فرودَست اين جا؟


 


مرد با زن چه تفارق دارند؟


شمع و پروانه توافق دارند


 


عشق چون رهبر دل ها باشد 


راهبرد همه ليلا باشد


 


همه امروز تلاطم دارند


عاشقان خوب تفاهم دارند


 


تا که هرکس به سرش يک سوداست


نرخ آمار جدايي بالاست


 


همه گر يک سر و سودا بشوند


همه گر عاشقِ والآ بشوند


 


                                          مشکلات همه حل خواهد شد


                                         زندگي مثل عســل خواهد  شد


 


 


 


آه بانو 4


 


قومي از نقد جهان ترسيدند


مصلحت يکسره در اين ديدند


 


که زن از خانه روان بايد کرد


فکر اوضاع جهان بايد کرد


 


تا نگويند که «‌استبداد است»!


تا بگويند که «‌زن آزاد است»!


 


زن به کار آمد و بازاري شد


بعد ديديم که  ابزاري شد


 


واقعاً ارزش زن را ديديم


«زن گل است» و چقدَر گل چيديم!


 


چه جفا با زن و دختر کردند


«عشق» را  مُنشي دفتر کردند!


 


زن که يک ثروت ملي بوده


پي صَنّار *چرا فرسوده؟


 


اين به حکم خرد است؟ اين دين است؟


واقعـــــاً ارزش بانو اين است؟    


 


«تربيت کردنِ انسان»،  بد بود؟


«خانه ها گرم و گلستان»، بد بود؟


 


زن که مادر نشود  پُز دارد؟


کلفَتي اين همه قمپز دارد؟!


 


زن که مستعمره باشد خوب است؟


پيش گرگان، بره باشد خوب است؟


 


اين همان شأن خداداي  اوست؟


اين حقوق زن و آزادي اوست؟!


 


حق مهتاب! ثريا! رؤيا!


حق پروانه! پريسا! دنيا!


 


حق زن «حق وجود» من وتوست


همه ي بود و نبود من و توست


 


نه رمانتيک و خيال است، نه وَهم


شأن زن رو به زوال است! بفهــــــــــم!


 


آي! بازار پر از سالوسي!              


دست بردار ز بي ناموسي!


 


 دام تزوير مکن نسوان را  


 بس کن اين پيرهن عثمان را


 


اين نه دام است، که «مام» است اين زن         


نه فقط مام، « امام» است اين زن


 


                                                   زن، امـــــام  دل اين مولود است 


                                                   زن، خداگونه ترين موجود است


 


 


***          


 


نه که زن خانه نشين بايد کرد


بلکه در حلقه، نگين بايد کرد


 


مرد چون حلقه و«ميدان ساز» است


زن در اين  حلقه که باشد ناز است


 


زن، اگر  سيلِ شناور بشود


مرد  بايست که بستر بشود


 


کار مردان همه «بسترسازي» ست


هنر مرد، به همخوابي نيست


 


مرد، چون شير دَمان اش خوب است


زن همان طبع روان اش خوب است


 


مرد اصل است، ولي زن ريشه


زن دل انگيزد و مرد انديشه


 


خانه، خاتون خودش را دارد


مرد، قانون خودش را دارد*


 


                                                   «پشت هر مرد موفق.»، ديدي؟


                                                   مشـــکل عصر مرا فهـــميدي؟


.


*فالرجل سيد اهله و المرأه سيده بيتها: مرد، رئيس خانواده و زن، رئيس خانه است: نهج الفصاحه( پاينده)، ص 460، ح 2177


 


 


 


***        


 


عصر من  دين مرا عصري کرد


نه زنش زن شد و نه مردش مَرد


 


دينشان «دِرهمِ» شان شد ديگر


صبح تا شب کمِ شان شد ديگر


 


کس دل شاد ندارد حالا


وقت آزاد ندارد حالا


 


همه سرگرم و دل از هم سردند


پشت هم را همه خالي کردند


 


دين و دينار که قاتي بشوند


مرد و زن نيز رُباتي بشوند


 


ارتباطاتِ رُباتيک است اين


حاصل عصرِ«پِراتيک» است اين


 


«سود و مصرف» فقط اين جا اصل است


اين تمدن به چه ديگر وصل است؟


 


                                                آن جهاني که از آن ترسيديم


                                                «من غلط کردمِ» شان نشنيديم؟!


 



 


صنّار: سکّه ي کم ارزشي در قديم،که  معادل«دوشاهي» بود.


 


 


 


 


 


 


***         


 


دير يا زود عيان خواهد شد


بعد از اين مهر، خزان خواهد شد


 


پيري از چهره شناسند و چروک


نسل ما را تو ببين سبک و سلوک!


 


نسل ما ميل تجرد دارد


چه کسي حال تعهد دارد؟


 


عصر دنياي مجازي شده است


«عشق» هم مسخره بازي شده است


 


                                                   «عشق» ارزان شد و «مهريّه» گران


                                                   تو خودت معنيِ اين قصه بخوان!


 


 


***          


 


ما پر از زمزمه‌ي پاييزيم


برگ مان را خودمان مي‌ريزيم


 


ما به «جمعيّتِ» خود خنديديم


ناگهان پيريِ آن را ديديم


 


عصر دلسردي و کم پيوندي است


عصر پاييزيِ تک فرزندي است


 


                                                نسل ما خاله ندارد فردا


                                                ايل و دنباله ندارد فردا


 


               


 


 


 


 


 


 


 


 


آه بانو5


 


 


گرچه بن بست جهان است اين جا


راه ما، «مــــادر» مان است اين جا       


 


آي مادر! که تو را گم کرديم


ما به دامان تو بر مي‌گرديم


 


ما کويريم ـ غروبي پر درد


مادر! اي چشمه‌ي خوبي، برگرد


 


ما سرِ ترک لجاجت داريم


ما به دامان تو حاجت داريم


 


مادر! اي حسّ مقدس ـ حالا


 مضطربْ حال، مگردان ما را


 


اي که آرامش عالم بودي


ما اگر زخم، تو مرهم بودي


 


زن که بودي تو، « سَکَن » بودي تو


کوثرِ حبِّ وطن بودي تو


 


رفتي اي چشمه! لجن شد دنيا


" زخمِ وامانده دهن" شد دنيا


 


رفتي وخون پيِ خون آمده است


همه جا جنگ و جنون آمده است*


 


نسل پرپرشدگانيم آخر


توکجا رفته‌اي آخر مادر؟


 


توکه بودي بني آدم بوديم


همه اعضاي تنِ هم بوديم


 


توکه رفتي همه ره کج کردند


همگي با همگي لج کردند


 


توکه رفتي چقدَر بد شده‌ايم


همگي از دل هم رد شده‌ايم


 


                                            توکه رفتي همگي دلسردند


                                            توبيـــايي، همه برمي‌گردند            آذر 1393


 


 



 *قرآن کريم يکي ازفلسفه‌هاي اصلي زن وازدواج را در سَکَن(آرامش)اعلام مي‌فرمايد (سوره روم، آيه21 ). پس زن محور ست انسان، و تبَعا محور ست جوامع بشري ست؛ وحالا اگر شاهد اينهمه ناآرامي در نهاد انسان امروز شده‌ايم؛ و هم اگرهرگونه هرج ومرج، يا گسيختگي رواني وخانوادگي، و فرهنگي واجتماعي پديدار شده است؛ علت ميداني اش همين است که : مناسبات جهان امروز، اين محور آرامش را از ميدان اصلي خود خارج ساخته، و عملا «اولويت بانوان» را در چيزي بجز «مادري و مديريت خانه»، و خارج از «مأمن خانواده» تعريف کرده است. باري الگوي اسلام در مورد مرد وزن اين گونه است:«الرجل سيد اهلها؛ والمرأة سيده بيتها: مرد رئيس خانواده، و زن رئيس خانه است»اکنون مي توان آن الگو و انگاره ي دين را نپذيرفت؛ همچنانکه مسئولان نيز همچنان مي توانند هيچ هزينه اي را براي احياي اين ثروت ملي به گردن نگيرند. اما لاجرم مي بايست تمام هزينه هاي روزافزون و بنيان سوز موجود را نيز به گردن گرفت.


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


مشخصات

تبلیغات

محل تبلیغات شما

آخرین ارسال ها

عکس آقای خامنه ای

برترین جستجو ها

آخرین جستجو ها

يوسف ذوالفقاري آهنگ Jill Samuel Amanda آپشن خودرو | استريو آرام Jessica واردات و صادرات مواد غذايي lolebazkonit Josh Leroy